|
« Bhagavad-gītā 11.35 » sañjaya uvāca etac chrutvā vacanaḿ keśavasya kṛtāñjalir vepamānaḥ kirītī namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaḿ sa-gadgadaḿ bhīta-bhītaḥ praṇamya sañjayaḥ uvāca — Sañjaya said; etat — thus; śrutvā — hearing; vacanam — the speech; keśavasya — of Kṛṣṇa; kṛta-añjaliḥ — with folded hands; vepamānaḥ — trembling; kirītī — Arjuna; namaskṛtvā — offering obeisances; bhūyaḥ — again; eva — also; āha — said; kṛṣṇam — unto Kṛṣṇa; sa-gadgadam — with a faltering voice; bhīta-bhītaḥ — fearful; praṇamya — offering obeisances. Sañjaya said to Dhṛtarāṣṭra: O King, after hearing these words from the Supreme Personality of Godhead, the trembling Arjuna offered obeisances with folded hands again and again. He fearfully spoke to Lord Kṛṣṇa in a faltering voice, as follows. Hide sanskrit & word-for-word »
A.C. Bhaktivedanta Swami Commentary » |